Thuisgevoel

De een werkt hier nog maar net, de ander al 25 jaar of zelfs nóg langer. Maar één ding hebben ze gemeen: ze voelen zich allemaal thuis in CWZ en hun vak.
Gek op spoedjes Endoscopieverpleegkundige Rachelle >>>

Endoscoptieverpleegkundige Rachelle

Als endoscopieverpleegkundige heeft Rachelle van Summeren korte maar intensieve contacten met de patiënt. En omdat de afdeling klein is, zijn de lijntjes kort. Wanneer ze dagcoördinator is, ofwel ‘vlieg’, voelt ze zich helemaal in haar element. Heel veel spoedjes tussendoor en toch ervoor zorgen dat het allemaal gesmeerd loopt. Laat Rachelle maar regelen.

Werken en leren
‘Zo’n 10 jaar geleden kwam ik in CWZ. Als flex-verpleegkundige werd ik gedetacheerd bij chirurgie, waar ik later vaste kracht werd. Na 6 jaar chirurgie was ik toe aan iets nieuws. Toen er een vacature kwam op de endoscopie-afdeling, liep ik een dag mee om te kijken wat het allemaal inhield. “Dit is leuk!”, dacht ik meteen. Ik werd aangenomen en volgde in deeltijd in Utrecht de opleiding tot endoscopieverpleegkundige. In de tussentijd werkte ik hier. Een mooie combi van werken en leren.’

Intensief
‘De onderzoeken die mensen hier krijgen zijn niet bepaald leuk. In een korte tijd moet je de patiënt geruststellen en zo ontspannen mogelijk door een onderzoek heen leiden. Dat maakt de contacten intensief. Helemaal bij sommige onderzoeken naar de galwegen. We zijn dan wel eens een uur bezig met onderzoek en behandeling. Als je een grote galsteen hebt kunnen verwijderen, zie je soms de patiënt meteen opknappen. Daar krijg ik zo veel energie van! Verder vind ik het vakgebied heel interessant. Darmziektes als colitis ulcerosa, de ziekte van crohn of tumoren in darm, slokdarm of maag. Het is allemaal zo divers. Je werkt met twee endoscopieverpleegkundigen en een arts. Onze mening wordt gerespecteerd.’

Energie
‘Ik ben blij met waar ik werk en trots op wat ik doe. Als ik aan het einde van de dag naar huis ga en we hebben met zijn allen een goede dag gedraaid en patiënten blij gemaakt, dan ga ik ook blij naar huis. Ik houd van ontwikkeling en het is goed om te kijken wat er op je pad komt. Misschien ga ik nog wel een andere opleiding beginnen, of werken in het buitenland. Ik heb genoeg energie en enthousiasme om nieuwe dingen aan te pakken. Ik hou heel erg van reizen. In september vertrek ik voor een aantal weken naar Colombia. Heerlijk!’

Foto: Richard Martens

September 2017

Gek op spoedjes

Endoscoptieverpleegkundige Rachelle

Als endoscopieverpleegkundige heeft Rachelle van Summeren korte maar intensieve contacten met de patiënt. En omdat de afdeling klein is, zijn de lijntjes kort. Wanneer ze dagcoördinator is, ofwel ‘vlieg’, voelt ze zich helemaal in haar element. Heel veel spoedjes tussendoor en toch ervoor zorgen dat het allemaal gesmeerd loopt. Laat Rachelle maar regelen.

Werken en leren
‘Zo’n 10 jaar geleden kwam ik in CWZ. Als flex-verpleegkundige werd ik gedetacheerd bij chirurgie, waar ik later vaste kracht werd. Na 6 jaar chirurgie was ik toe aan iets nieuws. Toen er een vacature kwam op de endoscopie-afdeling, liep ik een dag mee om te kijken wat het allemaal inhield. “Dit is leuk!”, dacht ik meteen. Ik werd aangenomen en volgde in deeltijd in Utrecht de opleiding tot endoscopieverpleegkundige. In de tussentijd werkte ik hier. Een mooie combi van werken en leren.’

Intensief
‘De onderzoeken die mensen hier krijgen zijn niet bepaald leuk. In een korte tijd moet je de patiënt geruststellen en zo ontspannen mogelijk door een onderzoek heen leiden. Dat maakt de contacten intensief. Helemaal bij sommige onderzoeken naar de galwegen. We zijn dan wel eens een uur bezig met onderzoek en behandeling. Als je een grote galsteen hebt kunnen verwijderen, zie je soms de patiënt meteen opknappen. Daar krijg ik zo veel energie van! Verder vind ik het vakgebied heel interessant. Darmziektes als colitis ulcerosa, de ziekte van crohn of tumoren in darm, slokdarm of maag. Het is allemaal zo divers. Je werkt met twee endoscopieverpleegkundigen en een arts. Onze mening wordt gerespecteerd.’

Energie
‘Ik ben blij met waar ik werk en trots op wat ik doe. Als ik aan het einde van de dag naar huis ga en we hebben met zijn allen een goede dag gedraaid en patiënten blij gemaakt, dan ga ik ook blij naar huis. Ik houd van ontwikkeling en het is goed om te kijken wat er op je pad komt. Misschien ga ik nog wel een andere opleiding beginnen, of werken in het buitenland. Ik heb genoeg energie en enthousiasme om nieuwe dingen aan te pakken. Ik hou heel erg van reizen. In september vertrek ik voor een aantal weken naar Colombia. Heerlijk!’

Foto: Richard Martens

September 2017

Sluit venster
25 jaar in dienst Roomservice-medewerker Sacha >>>

Roomservice-medewerker Sacha

Dit jaar is ze een kwart eeuw in dienst. “Je hoort onderhand bij het meubilair”, zeggen patiënten wel eens tegen mij. Ik had ook niet gedacht dat ik het zo lang zou volhouden, maar ik ben er nog steeds!’, lacht Sacha Neuij, roomservice-medewerker op verpleegafdeling longziekten.

Vroeger
‘Mijn moeder werkte hier destijds in de schoonmaak. Ze hoorde dat CWZ op zoek was naar voedingsassistenten en zei “Ik weet wel iemand!”. De volgende dag kwam ik als 19-jarige op gesprek en vroegen ze wanneer ik kon beginnen. Ik begon als oproepkracht op drie afdelingen, waaronder verpleegafdeling B22 waar ik nu nog steeds werk. Sindsdien is er veel veranderd. Zo ben ik geen voedingsassistent meer, maar roomservice-medewerker. Ik heb het nog vaak over vroeger. Dat krijg je als je hier al 25 jaar werkt!’, aldus Sacha.

Plezier in het werk
Wat Sacha het leukste vindt aan haar werk is duidelijk: contact met patiënten. Sacha: 'Op de longafdeling komen patiënten vaak terug en dan is het van “hé, een bekend gezicht!”. Als roomservice- medewerker kom je met niks vervelends. Je brengt wat te eten, te drinken en maakt een praatje. Dat waarderen patiënten enorm. Ik ga nog steeds met plezier naar mijn werk. Mijn collega’s zeggen ook altijd "Sacha, jij gaat hier niet weg hè?".'

Foto: Richard Martens

September 2017

25 jaar in dienst

Roomservice-medewerker Sacha

Dit jaar is ze een kwart eeuw in dienst. “Je hoort onderhand bij het meubilair”, zeggen patiënten wel eens tegen mij. Ik had ook niet gedacht dat ik het zo lang zou volhouden, maar ik ben er nog steeds!’, lacht Sacha Neuij, roomservice-medewerker op verpleegafdeling longziekten.

Vroeger
‘Mijn moeder werkte hier destijds in de schoonmaak. Ze hoorde dat CWZ op zoek was naar voedingsassistenten en zei “Ik weet wel iemand!”. De volgende dag kwam ik als 19-jarige op gesprek en vroegen ze wanneer ik kon beginnen. Ik begon als oproepkracht op drie afdelingen, waaronder verpleegafdeling B22 waar ik nu nog steeds werk. Sindsdien is er veel veranderd. Zo ben ik geen voedingsassistent meer, maar roomservice-medewerker. Ik heb het nog vaak over vroeger. Dat krijg je als je hier al 25 jaar werkt!’, aldus Sacha.

Plezier in het werk
Wat Sacha het leukste vindt aan haar werk is duidelijk: contact met patiënten. Sacha: 'Op de longafdeling komen patiënten vaak terug en dan is het van “hé, een bekend gezicht!”. Als roomservice- medewerker kom je met niks vervelends. Je brengt wat te eten, te drinken en maakt een praatje. Dat waarderen patiënten enorm. Ik ga nog steeds met plezier naar mijn werk. Mijn collega’s zeggen ook altijd "Sacha, jij gaat hier niet weg hè?".'

Foto: Richard Martens

September 2017

Sluit venster
Half Nijmegen behandeld Wond- en decubitusconsulent Ronny >>>

Wond- en decubitusconsulent Ronny

‘Zeker ben ik trots op dit huis!’, zegt wond- en decubitusconsulent Ronny Manupassa zonder aarzelen. ‘Ik ben in 45 jaar vergroeid geraakt met CWZ.’

Goed gevoel
‘Mijn hele werkzame leven ligt hier. In al die jaren heb ik mogelijkheden en vertrouwen gekregen. Dat geeft me een goed gevoel. Na mijn functie als afdelingshoofd werd ik wond- en decubitusconsulent. Deze functie heb ik helemaal zelf handen en voeten gegeven.’

Pionier
‘Eind jaren ‘90 waren wij in CWZ pionier op dit terrein. Inmiddels heb ik een dynamische baan waarin behandeling en advies hand in hand gaan. We werken samen met alle specialismen in huis. Elke week zie ik zo’n 60 tot 80 patiënten. Kun je nagaan hoeveel mensen ik alles bij elkaar heb gezien! Voor mijn gevoel heb ik half Nijmegen behandeld.’

Beeldbellen
‘De ontwikkelingen in CWZ staan niet stil. Zo zijn we twee jaar terug gestart met beeldbellen. De wijkverpleegkundige ‘belt dan de patiënt in’ en ik bekijk op mijn computer de wond. De patiënt kan lekker thuis blijven, de mantelzorgers ook. Mijn laatste project hier is het opzetten van een wondexpertisecentrum voor CWZ.’ 

Foto: Richard Martens

September 2017

Half Nijmegen behandeld

Wond- en decubitusconsulent Ronny

‘Zeker ben ik trots op dit huis!’, zegt wond- en decubitusconsulent Ronny Manupassa zonder aarzelen. ‘Ik ben in 45 jaar vergroeid geraakt met CWZ.’

Goed gevoel
‘Mijn hele werkzame leven ligt hier. In al die jaren heb ik mogelijkheden en vertrouwen gekregen. Dat geeft me een goed gevoel. Na mijn functie als afdelingshoofd werd ik wond- en decubitusconsulent. Deze functie heb ik helemaal zelf handen en voeten gegeven.’

Pionier
‘Eind jaren ‘90 waren wij in CWZ pionier op dit terrein. Inmiddels heb ik een dynamische baan waarin behandeling en advies hand in hand gaan. We werken samen met alle specialismen in huis. Elke week zie ik zo’n 60 tot 80 patiënten. Kun je nagaan hoeveel mensen ik alles bij elkaar heb gezien! Voor mijn gevoel heb ik half Nijmegen behandeld.’

Beeldbellen
‘De ontwikkelingen in CWZ staan niet stil. Zo zijn we twee jaar terug gestart met beeldbellen. De wijkverpleegkundige ‘belt dan de patiënt in’ en ik bekijk op mijn computer de wond. De patiënt kan lekker thuis blijven, de mantelzorgers ook. Mijn laatste project hier is het opzetten van een wondexpertisecentrum voor CWZ.’ 

Foto: Richard Martens

September 2017

Sluit venster
Kleine wasjes, grote wasjes Medewerker patiëntenwasservice Truus >>>

Medewerker patiëntenwasservice Truus

Truus van de was’, wie kent haar niet? ‘Het is een soort jojo-effect. Als ik voor één patiënt op de afdeling een wasje draai, denken de anderen: “Kijk eens, je kunt hier de was laten doen”, aldus Truus van den Hoogen, medewerker patiëntenwasservice.

Mijn toko
‘Sinds augustus doe ik 20 jaar de patiëntenwas. In eerste instantie had ik zoiets van: dit ga ik niet doen. Ik ga geen vieze spullen van anderen wassen! “Probeer het maar een maandje”, zeiden ze, “Je kunt het helemaal zelf opzetten”. Dat heb ik gedaan en sindsdien is het ook een echte baan geworden. In principe doe ik het alleen. Dat vind ik juist het leuke. Het is een beetje mijn toko, mijn was,’ aldus Truus.

Dankbaar
Voor 3 euro per kilo haalt ze de was op en brengt ze het in principe de volgende dag weer fris gewassen terug. Truus: 'Patiënten die vaker terugkomen, bellen mij zelf op of spreken de voicemail in. “Goedemorgen Truus, kun je mijn wasje weer doen?” Ik ben trots dat CWZ deze service aanbiedt. Patiënten zijn vaak erg dankbaar als ik hun schone spulletjes kom terugbrengen. Daar doe ik het uiteindelijk voor.’

Foto: Patricia Rehe

September 2017

Kleine wasjes, grote wasjes

Medewerker patiëntenwasservice Truus

Truus van de was’, wie kent haar niet? ‘Het is een soort jojo-effect. Als ik voor één patiënt op de afdeling een wasje draai, denken de anderen: “Kijk eens, je kunt hier de was laten doen”, aldus Truus van den Hoogen, medewerker patiëntenwasservice.

Mijn toko
‘Sinds augustus doe ik 20 jaar de patiëntenwas. In eerste instantie had ik zoiets van: dit ga ik niet doen. Ik ga geen vieze spullen van anderen wassen! “Probeer het maar een maandje”, zeiden ze, “Je kunt het helemaal zelf opzetten”. Dat heb ik gedaan en sindsdien is het ook een echte baan geworden. In principe doe ik het alleen. Dat vind ik juist het leuke. Het is een beetje mijn toko, mijn was,’ aldus Truus.

Dankbaar
Voor 3 euro per kilo haalt ze de was op en brengt ze het in principe de volgende dag weer fris gewassen terug. Truus: 'Patiënten die vaker terugkomen, bellen mij zelf op of spreken de voicemail in. “Goedemorgen Truus, kun je mijn wasje weer doen?” Ik ben trots dat CWZ deze service aanbiedt. Patiënten zijn vaak erg dankbaar als ik hun schone spulletjes kom terugbrengen. Daar doe ik het uiteindelijk voor.’

Foto: Patricia Rehe

September 2017

Sluit venster
Persoonlijke benadering Neuroloog Margot >>>

Neuroloog Margot

‘Ik ben ruim een jaar klaar als neuroloog en nog maar kort werkzaam in CWZ, maar ik voelde me hier meteen thuis’, zegt Margot te Riele. ‘De sfeer is prettig, de lijntjes zijn kort en we hebben fijne patiënten. Ik hoop dat ik nog even mag blijven.’ 

Laagdrempelig
‘Ik ben opgeleid in het Radboudumc en was een half jaar waarnemend neuroloog in het Gelre ziekenhuis in Zutphen. Sinds oktober 2016 werk ik in CWZ als algemeen neuroloog. Dit ziekenhuis vind ik qua grootte ideaal. In een grote werkomgeving kan ik me verloren voelen. Dat je iemand belt en niet weet wie je aan de lijn hebt. Hier is het makkelijk om collega’s te bellen. Bovendien vind ik het een groot pluspunt dat er een neurologie-opleiding is en dat de patiënten ‘gewone’ Nijmegenaren zijn met meer doorsnee problematiek. Dat laagdrempelige past bij me.’

Veel vrouwen
‘We zijn met 9 collega-neurologen waarvan 5 meer ervaren mannelijke 50-plussers en 4 jongere vrouwen. De trend dat er meer vrouwelijke specialisten komen, is een van de vele veranderingen in de zorg van de laatste jaren. Ik denk dat vrouwen net wat meer aandacht hebben voor bijkomende psychosociale problemen. Ook kunnen we misschien beter luisteren. Ik vind het erg belangrijk dat een patiënt zich gehoord voelt. Dat komt de behandelrelatie ten goede, waardoor de patiënt beter mijn behandel- en leefstijladviezen zal opvolgen.’

Trouw
‘Ik merk vaak dat patiënten heel trouw zijn aan CWZ. Van de wieg tot de dood. “Ik kom mijn hele leven hier en ik ga nergens anders naar toe”, hoor ik regelmatig. Dit geldt vooral voor oudere patiënten. Voor de jongere generatie is dit toch anders. Die zoeken bijvoorbeeld op internet voor welk probleem ze bij welke arts in welk ziekenhuis moeten zijn. Daarnaast willen ze graag betrokken worden bij keuzes, terwijl een oudere patiënt de keuze graag uit handen geeft. "Dokter, zegt u het maar. U heeft ervoor gestudeerd."

Communicatie
‘Patiënten goed informeren wordt steeds belangrijker. De moderne patiënt heeft steeds meer vragen en verwacht goede en heldere uitleg. En terecht. Ik haal veel voldoening uit het geven van informatie over de aandoening en te maken keuzes. Patiënten geven me er regelmatig een compliment over. Tekenend voor CWZ vind ik de persoonlijke benadering. Sinds een tijdje ben ik betrokken bij de organisatie van het Open Huis in oktober. Ook dat is een manier om de patiënt zoveel mogelijk te betrekken met wat er gebeurt in het ziekenhuis. Ik zie ernaar uit!’

Foto: Richard Martens

September 2017 

Persoonlijke benadering

Neuroloog Margot

‘Ik ben ruim een jaar klaar als neuroloog en nog maar kort werkzaam in CWZ, maar ik voelde me hier meteen thuis’, zegt Margot te Riele. ‘De sfeer is prettig, de lijntjes zijn kort en we hebben fijne patiënten. Ik hoop dat ik nog even mag blijven.’ 

Laagdrempelig
‘Ik ben opgeleid in het Radboudumc en was een half jaar waarnemend neuroloog in het Gelre ziekenhuis in Zutphen. Sinds oktober 2016 werk ik in CWZ als algemeen neuroloog. Dit ziekenhuis vind ik qua grootte ideaal. In een grote werkomgeving kan ik me verloren voelen. Dat je iemand belt en niet weet wie je aan de lijn hebt. Hier is het makkelijk om collega’s te bellen. Bovendien vind ik het een groot pluspunt dat er een neurologie-opleiding is en dat de patiënten ‘gewone’ Nijmegenaren zijn met meer doorsnee problematiek. Dat laagdrempelige past bij me.’

Veel vrouwen
‘We zijn met 9 collega-neurologen waarvan 5 meer ervaren mannelijke 50-plussers en 4 jongere vrouwen. De trend dat er meer vrouwelijke specialisten komen, is een van de vele veranderingen in de zorg van de laatste jaren. Ik denk dat vrouwen net wat meer aandacht hebben voor bijkomende psychosociale problemen. Ook kunnen we misschien beter luisteren. Ik vind het erg belangrijk dat een patiënt zich gehoord voelt. Dat komt de behandelrelatie ten goede, waardoor de patiënt beter mijn behandel- en leefstijladviezen zal opvolgen.’

Trouw
‘Ik merk vaak dat patiënten heel trouw zijn aan CWZ. Van de wieg tot de dood. “Ik kom mijn hele leven hier en ik ga nergens anders naar toe”, hoor ik regelmatig. Dit geldt vooral voor oudere patiënten. Voor de jongere generatie is dit toch anders. Die zoeken bijvoorbeeld op internet voor welk probleem ze bij welke arts in welk ziekenhuis moeten zijn. Daarnaast willen ze graag betrokken worden bij keuzes, terwijl een oudere patiënt de keuze graag uit handen geeft. "Dokter, zegt u het maar. U heeft ervoor gestudeerd."

Communicatie
‘Patiënten goed informeren wordt steeds belangrijker. De moderne patiënt heeft steeds meer vragen en verwacht goede en heldere uitleg. En terecht. Ik haal veel voldoening uit het geven van informatie over de aandoening en te maken keuzes. Patiënten geven me er regelmatig een compliment over. Tekenend voor CWZ vind ik de persoonlijke benadering. Sinds een tijdje ben ik betrokken bij de organisatie van het Open Huis in oktober. Ook dat is een manier om de patiënt zoveel mogelijk te betrekken met wat er gebeurt in het ziekenhuis. Ik zie ernaar uit!’

Foto: Richard Martens

September 2017 

Sluit venster